Een glitch in the matrix

De lach van mijn goede vriend J. schalt over het kleine terrasje van café Scheltema, maar hij kijkt er ongemakkelijk bij. Tram 12 rijdt traag langs, achter de ramen mensen met mondkapjes op, weggedoken in hun herfstjassen, starend naar hun telefoon. Ik lach ongelovig met hem mee, neem een slok van mijn cola, duik wat dieper in mijn eigen jas. Er zit een lippenstiftafdruk van een voorganger op de rand van het glas. Oud café, oude vaatwasser. Ik overweeg een kloddertje desinfectiegel van het potje op tafel op mijn lippen te smeren maar herinner me dan dat mijn voorzichtigheid grenzen kent.

Read →